Oceń wpis  oddane głosy: 3 / 1

Kolejne zmiany w zasadach użytkowania i polityce prywatności facebooka owocują dyskusjami i spektakularnymi gestami części bardziej zaawansowanych użytkowników Internetu. Nie zmienia się jednak trend błyskawicznego wzrostu tego serwisu, także w Polsce. Ludzie lubią facebooka i nie przejmują się zmianami zasad, prawdopodobnie nawet ich nie znają.

Czy problem naprawdę jest wart roztrząsania? Czy powinnismy “dezaktywować” swoje konta na FB? Faktycznie, ilość informacji o naszych zwyczajach udostępniana domyślnie przez Facebook wszystkim zainteresowanym dramatycznie wzrosła w stosunku do zasad stosowanych na początku działania serwisu.

Matt McKeon na podstawie analizy zmian w regulaminach Facebooka wykonanej przez EFF, przygotował wizualizację, która pokazuje, jak bardzo zmieniły się zasady gry proponowane użytkownikom serwisu jako domyślne

Rys: Informacje z konta Facebook domyślnie udostępniane w 2005 roku (Matt McKeon)

Rys: Informacje z konta Facebook domyślnie udostępniane w kwietniu 2010 roku (Matt McKeon)

Facebook tworzy kolejne mechanizmy mające na celu zbieranie informacji na temat działań swoich użytkowników w innych serwisach. Wprowadzone niedawno “społeczne wtyczki” (social plugins) umieszczane w serwisach innych niż Facebook pozwalają na zbieranie informacji o tym, z jakich stron korzystają użytkownicy serwisu oraz jakie treści polecają swoim znajomym.

Facebook nie przekazuje tych danych właścicielom serwisów, które zamieszczają social plugins. Zebrane dane będą mu służyć do oferowania skutecznych kampanii reklamowych. Wtyczki po tygodniu od ich udostępnienia były uruchomione w ponad 50 000 serwisach - jeśli przeglądasz je będąc zalogowanym w Facebooku, dane o tym trafią do firmy Marka Zuckerberga.

Fred Stutzman z University of North Carolina sprawdził, co dzieje się, kiedy korzystasz ze stron internetowych 15 największych serwisów informacyjnych w USA. Aż 9 z nich przekazywało informacje do Facebooka: MSNBC, CNN, CBS, ABC, Fox News, Washington Post, Tribune, USATODAY (Gannet) oraz serwisy lokalnych gazet należących do firmy McClatchy. 

Warto zauważyć, ze ikony niezależnego dziennikarstwa, The New York Times oraz BBC nie dołączyły do Open Graph. Zuckerberg nie dowie się też co czytamy w serwisach news Yahoo, AOL i Google - konkurujących z Facebookiem na rynku reklamy internetowej.

Zbieranie coraz większej liczby informacji i udostępnianie ich poza kontrolą użytkowników prowokuje mniej lub bardziej spektakularne protesty. Jednym z nich jest akcja QuitFacebookDay - zachęcająca do zrezygnowania z serwisu Facebook w dniu 31 maja 2010.

Facebook ignoruje takie akcje. Ich skala nie ma żadnego wpływu na jego działalność. Co więcej, poziom zadowolenia użytkowników Facebooka również nie ma zbyt dużego wpływu na jego rozwój. Prawdziwym problemem z Facebook nie jest zagrożenie prywatności użytkowników. Problemem jest brak kontroli nad środowiskiem interakcji społecznej oraz brak wpływu na zasady tej interakcji przez użytkowników.

Facebook już od dawna nie jest społecznością tworzoną z myślą o użytkownikach. Dziś Facebook pracuje dla reklamodawców oraz twórców aplikacji. Facebook nie jest podwórkiem ani szkolnym korytarzem. To raczej galeria handlowa. Reguły i funkcje w serwisie są tworzone z myślą o biznesie i z natury rzeczy ograniczają wolność użytkowników - tak, aby usprawnić zarabianie na nich.

Mimo to, z Facebooka praktycznie nie da się dziś zrezygnować. Przez swoją skalę stanowi dziś jedno z głównych miejsc interakcji online. Brak konta na Facebooku oznacza dziś pozostawanie poza swoją społecznością. Według badań Pew Research aż 73 proc. dorosłych użytkowników Internetu w USA ma konta na Facebooku. Według badania Social Media Matters 2010, aż 47 proc. amerykańskich internautów codziennie zagląda do tego serwisu.

Czy oznacza to, że Facebook przejmie wszystkie interakcje, a poza nim “nie będzie niczego”? Niekoniecznie. Ogromna skala Facebooka ogranicza jego zastosowania. Ze względu na konieczność globalnego dostosowywania się do wymagań lokalnych regulatorów rynku, Facebook musi zabraniać wielu rzeczy - strzec praw właścicieli znaków towarowych, cenzurować “niemoralne” zdjęcia i teksty etc. W rezultacie użytkownicy otrzymują ujednolicony, akceptowalny produkt bez możliwości jego modyfikacji.

To trochę jak kawiarnie Starbucks. Pasuje wszystkim, ale raczej nikogo nie zachwyca na dłuższą metę. Nawet wykorzystując zaawansowany marketing i przewagę finansową Starbucks nie wyeliminuje konkurencji w postaci malutkich “cafe luis” z poszczerbionymi filiżankami i super mocną kawą. Nie wygra też z herbaciarnią w stylu Zen.

Na dodatek oprócz Facebooka/Starbucksa istnieją inni potężni gracze lokalni (Nasza-Klasa/Coffee Heaven) i globalni (LinkedIn/McDonalds) ze swoją specyfiką i zasobami pozwalającymi na konkurencję. Istnieje też sporo ludzi, którzy swoją kawę parzą w domu. Czy są ludzie, którzy w domu będą tworzyć swojego Facebooka?

Oczywiście, że są. Jednym z najnowszych projektów, które mają na celu zbudowanie takiego Facebooka dostosowanego do własnych potrzeb jest Diaspora. Diaspora opiera się na idei GNU Social. Jej oprogramowanie ma być wolne i zapewniać pełną kontrolę nad tym jakie dane i komu udostępniamy. Sieć Diaspora ma być całkowicie zdecentralizowana - każdy użytkownik miałby w komputerze serwer ze swoim profilem. Diaspora ma być też chroniona silnym szyfrowaniem GPG.

Diaspora: Personally Controlled, Do-It-All, Distributed Open-Source Social Network from daniel grippi on Vimeo. 

Na razie projekt jest w sferze marzeń. Jego twórcy zebrali na swój projekt już ponad 160 000 dolarów (też możesz się dorzucić), oraz spore zainteresowanie społeczności Open Source, w tym m.in. Luisa Villa z Fundacji Mozilla. Także główne media zainteresowały się projektem.

Trudno powiedzieć, czy Diaspora będzie kiedyś prawdziwą alternatywą dla Facebooka. Projekt OneSocialWeb oparty na XMPP i dotowany przez Vodafone na razie nie okazał się sukcesem. To samo można powiedzieć o wolnej wersji Twittera - serwisie Identi.ca. Bazująca na podobnym pomyśle "własnego serwera" Opera Unite nie zdobyła serc użytkowników. Mimo to, wspieram projekt Diaspora. Każda alternatywa jest lepsza niż brak wyboru.

 Oceń wpis  oddane głosy: 5 / 1

Dominik Kaznowski – jeden z branżowych ekspertów – zmienia blogowe oblicze i adres. Niestety już w pierwszym wpisie na Networked Digital Age rozczarowuje. Oprócz błędów merytorycznych, Dominik pokazuje jak bardzo zamyka go perspektywa ciasnej wrocławskiej klasy.

Nowego bloga Dominika dyskwalifikuje przede wszystkim dwukrotne odwołanie do hiszpańskiego serwisu Tuendi. Taki serwis nie istnieje – hiszpańska nasza-klasa nazywa się Tuenti. To rozczarowujące, że szef marketingu największego serwisu społecznościowego w Polsce po prostu nie zna nazwy swojego hiszpańskiego odpowiednika.

Dominik ma jednak u mnie kredyt zaufania, przebrnąłem więc przez cały jego artykuł. Kaznowski dostrzega zmiany technologiczne zwiększające dostęp do Internetu. Zauważa też, że Internet to dziś raczej zbiór aplikacji niż medium informacyjne. Niestety w tym momencie kończą się słuszne spostrzeżenia.

Według Dominika Kaznowskiego serwisy społecznościowe, a przede wszystkim Facebook, stają się dominującym rodzajem stron internetowych – detronizując wyszukiwarki. Jego zdaniem wynika to głównie z lepszego niż w wyszukiwarkach wykorzystania zalet szerokopasmowego dostępu do Internetu.

To bzdura.

Wyszukiwarki, wbrew wizji Dominika nigdy nie wyeliminowały portali horyzontalnych. Portale zintegrowały ich funkcjonalności. Wyszukiwarki kierują do portali.

Podobnie dzieje się z serwisami społecznościowymi. Portale i wyszukiwarki po prostu korzystają z ich funkcjonalności – i vice versa, Facebook pokazuje co tylko może w wynikach Google. Choć każdy z graczy próbuje przykleić do siebie użytkownika, w gruncie rzeczy wszyscy są połączeni i przesyłają między sobą ruch.

To trochę jak z gazetami, które drukują repertuary kinowe, programy telewizyjne, zamieszczają płyty DVD i mają swoje witryny internetowe, reklamując się jednocześnie we wszystkich konkurencyjnych mediach.

Dominik myli się także w ocenie globalnego znaczenia zarówno serwisów społecznościowych, jak i szerokopasmowego Internetu. W swojej analizie całkowicie pomija rynki azjatyckie, które jak sam twierdzi wkrótce będą stanowić 2/3 Internetu.

Dla użytkowników z tych rynków Google nie jest dobrym punktem odniesienia. Nie jest nim też Facebook. Serwisów społecznościowych takich jak FB, Nasza-Klasa czy Tuenti nie da się porównywać z serwisami używanymi przez Internautów z Azji.

Japońskie Mixi to "no identity network" – pozwalające na interakcje bez ujawniania prawdziwej tożsamości. Chyba wszystkie udane japońskie serwisy społecznościowe mają trzy elementy: anonimowość, wersję mobilną oraz gry. Wideo i broadband sa w Japonii bardzo popularne, jednak o sukcesie decyduje raczej możliwość ich komentowania. Typowa interakcja z serwisem społecznościowym w Japonii to sprawdzenie co dzieje się u znajomych i wysłanie komentarza.

Chińskie społeczności takie jak Qzone (większy i lepiej zarabiający niż Facebook) czy Xiaoyou (to niezbyt udany odpowiednik naszej-klasy) są z kolei oparte na komunikatorze QQ. Także inna, nieco lepsza chińska nasza-klasa, czyli niezależny od Tencenta serwis RenRen opiera swój sukces na komunikatorze (Xiaoneitong). Choć RenRen ma interfejs sklonowany z Facebooka, to jego główną zaletą jest wersja WAP. Dla osób korzystających z lepszych łącz stworzono nawet osobnego klona o nazwie Kaixin001.

Chiński model interakcji w SNS jest zupełnie inny niż nasz. Nie jest oparty na forum ani wiadomościach wewnętrznych imitujących e-mail, za to dziejący się w czasie rzeczywistym. Na dodatek strona główna Qzone dla zachodniego użytkownika przypomina bardziej portal horyzontalny niż społeczność.

Jak będą zachowywać się użytkownicy z Afryki, jeszcze nie wiadomo.

Równie śmieszne jest przypisywanie głównej roli w zmianach w Internecie łączom szerokopasmowym oraz treściom multimedialnym, a zwłaszcza wideo. To po prostu urąga faktom. Według optymistycznych szacunków, w 2013 roku będziemy mieli 700 milionów użytkowników łącz szerokopasmowych (broadband – czyli ponad 700 kB/s). Użytkowników Internetu w tym samym czasie będzie 8,2 mld. Czy 8% użytkowników naprawdę może stanowić o tym, jak będzie wyglądała sieć?

W rzeczywistości o rozwoju usług internetowych w najbliższych latach będzie decydował najszybciej rosnący segment, czyli Internet mobilny i bezprzewodowy. Najszybciej rosnące rynki to Indie, Chiny, Brazylia, Rosja oraz Afryka. Przyniosą one 2,5 miliarda nowych użytkowników Internetu w ciągu zaledwie 3 lat. Połowa wszystkich internautów będzie pochodzić z regionu Azji i Pacyfiku - zaś udział Ameryki Północnej zmniejszy się do 7 procent.

W takich warunkach zachodnie wyszukiwarki i portale mają trudniejsze zadanie niż Facebook nie dlatego, że w FB jest wideo. Wręcz przeciwnie, zaletą Facebooka jest jego wersja mobilna. Krótkie informacje, niewielkie zdjęcia i lokalni znajomi. Wadą wyszukiwarek dla nowych użytkowników jest konieczność wpisywania zapytań i zwracanie wyników nieodpowiednich dla urządzenia. Wadą portali jest ilość zdjęć i materiałów wideo oraz przeładowanie nieczytelnym tekstem.

Przypomnijcie sobie eksperymenty z WAP w telefonie jakieś 10 lat temu – mniej więcej te same bolączki dotkną nowych użytkowników z Azji i Afryki. Drogi transfer, mały ekran, niekompatybilność części formatów multimedialnych z urządzeniami oraz bardzo utrudnione wprowadzanie tekstu. Nowi użytkownicy Sieci nagrodzą tych producentów serwisów internetowych, którzy pomogą im w rozwiązaniu tych problemów.

A wideo? Wideo to można wkleić na Śledzika.

 Oceń wpis  oddane głosy: 6 / 0

Nowe serwisy internetowe kradną nam Internet. Korzystając z Twittera, Facebooka czy Naszej-Klasy tracimy największą zaletę Sieci. Decentralizację. Czyli wolność.

W 2007 roku serwis Facebook zablokował wyszukiwania dla frazy "Ron Paul". Nie zaryzykuję twierdzenia, że właśnie dlatego libertariański kandydat na Prezydenta USA przegrał swoją opartą na Internecie kampanię. Na pewno jednak pomogło to w zwycięstwie Obamy.

Cztery lata temu Facebook nie był jeszcze tak potężny jak dziś. Dziś, w 2009 roku wielu użytkowników traktuje ten serwis jako swoją główną/jedyną usługę internetową. To dlatego spore poruszenie wśród komentatorów wywołał z pozoru niewinny błąd w obsłudze Twittera przez Facebook. W piątek 13 listopada 2009 Facebook przestał obsługiwać odnośniki zawarte w komentarzach z Twittera.

Sam twórca pojęcia Web 2.0, Tim O'Reilly z zaniepokojeniem zareagował artykułem "Wojna o Web".
Blokada linków wychodzących z Facebook, choć początkowo uzasadniana względami bezpieczeństwa, stanowi poważny problem dla wydawców internetowych. Jeśli opierasz swój biznes na użytkownikach z Facebook, jego właściciele mogą Cię po prostu wyłączyć z obiegu.

Niestety, to samo dzieje się np. w wypadku Twittera. Jednym z najlepszych (o ile istnieją dobre, ale o tym za chwilę) serwisów do skracania długich adresów URL był tr.im. W chwili, kiedy Twitter zdecydował, że domyślnym skracaczem ma być bit.ly, tr.im nie miał wyjścia innego niż zwinąć biznes.

Dużo większym, tak dużym, że aż niedostrzegalnym problemem są wyszukiwarki. Nie wszyscy są świadomi, że wielu użytkowników w ogóle nie korzysta już z adresów URL. Używają wyszukiwarek, najczęściej zaś Google. To od tajemniczych, kontrolowanych przez właściciela wyszukiwarki zasad zależy, którą witrynę zobaczą, a która nigdy nie zostanie im przedstawiona. Sytuację pogarszają opisywane akapit wyżej skracacze linków - ich pośrednictwo dodatkowo utrudnia odnalezienie prawdziwego wydawcy interesującej wiadomości.

Jak wiedzą czytelnicy Wnet, od dawna uważam, że przyszłością Sieci są urządzenia mobilne. Teraz wydaje się to być oczywiste dla większości obserwatorów, także dla tych niegdyś sceptycznych. Sposób, w jaki rozwija się ten "ekosystem" w połączeniu z centralizacyjnymi tendencjami w Internecie niesie kolejne zagrożenia.

Aplikacje do telefonów komórkowych są dystrybuowane na kilka sposobów. W okresie wielu systemów operacyjnych dopasowanych do konkretnych modeli urządzeń, dominującą drogą był wspólny proces akceptacji aplikacji przez operatora sieci komórkowej oraz producenta urządzenia. Decydujący głos miał zwykle operator subsydiujący zakup urządzenia przez klienta końcowego. Użytkownik i deweloper byli jedynie petentami bez możliwości legalnego wpływu na to co znajdzie się w ich telefonie. Tak dzieje się także dziś, jeśli chodzi o tańsze modele telefonów.

Symbian OS, jedyny szeroko rozpowszechniony otwarty system operacyjny dla telefonów komórkowych zrywał z ta zasadą pozwalając na rozproszoną dystrybucję. W skrócie wygląda to tak, ze aplikację można pobrać skądkolwiek w dowolny sposób. Od wersji S60 3rd Edition Symbian OS wymaga certyfikacji aplikacji, lecz użytkownik może sam "podpisać" aplikację, którą chce zainstalować na własne ryzyko.

To najzdrowszy dla konkurencji i użytkowników system dystrybucji. Każdy może wyprodukować aplikację, każdy moze ją pobrać z dowolnego miejsca, cena jest dowolnie ustalana przez producenta oprogramowania, a płatne certyfikaty gwarantują bezpieczeństwo aplikacji producentów, którzy się na to zgodzili. Podobny system dystrybucji ma także oparty na Linuksie system Maemo rozwijany przez firmę Nokia.

Najszybciej rozwijająca się platforma aplikacji mobilnych - iPhone OS oraz AppStore to zaprzeczenie otwartego modelu Symbiana. Sukces biznesowy jest tu połączony z całkowitą kontrolą producenta sprzętu nad rynkiem oprogramowania. Apple ma możliwość zablokowania dystrybucji oprogramowania, a nawet usunięcia już zainstalowanej aplikacji z urządzeń użytkowników.

Ten model przynosi producentowi sprzętu ogromne zyski, pozostawiając użytkownikom i deweloperom złudne poczucie kontroli. W rzeczywistości jednak, jedyny wybór jaki Apple pozostawia swoim partnerom to "bierze czy nie?" znany starszym Polakom z PRL-owskich sklepów.

Najdalej idącym w kierunku ograniczenia wolności użytkowników projektem jest opublikowany niedawno system Google Chromium OS. Choć oparty na poczciwym, otwartym Linuksie, system ten jest kompletnym zaprzeczeniem wolności wyboru. Do dyspozycji otrzymujemy całkowicie zależną od firmy Google przeglądarkę internetową, domyślne logowanie do domeny Google Account, oraz domyślne korzystanie z aplikacji dostarczanych przez firmę Google. Bardzo utrudnione, a praktycznie niemożliwe w tym systemie jest instalowanie własnych aplikacji czy nawet zapisywanie czegokolwiek lokalnie. Mamy tu tylko chmurę należącą do Google.

Ilu użytkowników będzie miało tyle samozaparcia, żeby przejść do usług innych dostawców, skoro Google oferuje wszystko? Czy będzie to w ogóle możliwe? Apple pokazał, że można zabronić użytkownikom korzystania z tak powszechnych rozwiązań jak Flash czy Java... Już teraz Chromium OS niczym Facebook ostrzega, że chcesz korzystać z aplikacji "obcych i potencjalnie groźnych". Mark Pilgrim z Google pisze, że nie ma nic przeciwko rozwiązaniu akceptującemu tylko aplikacje zaakceptowane przez jego firmę.

Czy model Apple iTunes/AppStore będzie dominującym sposobem dystrybucji programów i treści cyfrowych w przyszłości? Czy Sieć zamknie się w zamkniętych i chroniących przed wyjściem na zewnątrz systemach - silosach takich jak Facebook, Twitter czy Chromium OS?

Jeśli tak, to monopol Windows z ich ogromną ilością niezależnych aplikacji będziemy wkrótce traktować jak złote lata wolności informacji. A może by tak wcześniej zawalczyć o swoje prawa?

"They that can give up essential liberty to obtain a little safety deserve neither liberty nor safety."

- Benjamin Franklin

 Oceń wpis  oddane głosy: 3 / 0

Wczoraj wielkie serwisy społecznościowe Twitter, Facebook i LiveJournal oraz platforma blogowa Google - Blogger stały się celem ogromnego ataku DDoS.

W rezultacie Twitter był niedostępny przez około dwie godziny, pozostałe zaatakowane usługi działały nieco wolniej lub wcale dla części użytkowników. W Sieci pojawiła się też masa wiadomości e-mail z załącznikami zawierającymi bota służącego do ataku, oraz nową wersją wirusa Koobface.

Wczesne spekulacje sugerowały, że atak to kolejny "żart" środowiska skupionego wokół forum 4chan.Ten atak jest jednak planowany na wrzesień. Zdaniem Maxa Kelly, szefa bezpieczeństwa serwisu Facebook, była wymierzona w konta jednego użytkownika. Ofiarą miał być piszący po rosyjsku bloger Cyxymu (po polsku czytaj: Suchumi, to takie miasto w Gruzji), prezentujący gruziński punkt widzenia na politykę Federacji Rosyjskiej.

Rosyjscy hakerzy, wspierani lub nie przez struktury państwa, po raz kolejny pokazali na co ich stać. Wcześniej ich ofiarami padła infrastruktura sieciowa Estonii oraz Gruzji. Teraz, w nieudanej próbie uciszenia jednej osoby próbowano wyłączyć najpopularniejsze serwisy internetowe zachodniego świata.

Pocieszające jest to, że atak się nie powiódł. Zarówno Google jak i Facebook zachowały dostępność atakowanego konta (w wypadku facebooka w pewnym momencie konto było dostępne jedynie z Rosji i Gruzji). Właściciele serwisów koordynowali swoje działania.

Czy rosyjski atak będzie wystarczającym wezwaniem do akcji przeciwko botnetom? Szybkie rozwiązania tego problemu są chyba dwa - globalne zablokowanie sieci IRC, przez którą boty otrzymują komendy od właścicieli, lub wymuszona, najlepiej "cicha" aktualizacja wszystkich, także nielegalnych kopii Windows przez Microsoft mająca na celu usuniecie botów z zainfekowanych komputerów. Obie decyzje są trudne zarówno z praktycznego jak i legalnego punktu widzenia.

Mimo wszystko, najwyższy czas coś z tym zrobić.

[UPDATE: bloga CYXYMU przeczytasz tutaj, konto na LiveJournal po ataku jest tutaj]

 Oceń wpis  oddane głosy: 3 / 2

Wyobraź sobie, że wiesz co i do kogo piszą Twoi znajomi korzystający z serwisów społecznościowych. Mógłbyś poznać ich ukrywane przed Tobą tajemnice - na przykład jaki prezent kupić im na Gwiazdkę. Albo gdzie i kiedy będzie najlepsza impreza na którą nikt Cię nie zapraszał.

Jest już na to patent, a nawet trzy różne patenty - niestety nie Ty z nich skorzystasz. Jak donosi IEEE Spectrum, firma Google zarejestrowała niedawno w amerykańskim Urzędzie Patentowym trzy technologie pozwalające na śledzenie użytkowników serwisów społecznościowych.

Technologie Open Profile Content Identification, Custodian based Content Identification, oraz Related Entity Content Identification mają pozwolić właścicielom najpopularniejszej wyszukiwarki poznać wzorce zachowań użytkowników na przeglądanych przez nich profilach, stronach oraz listach kontaktów w serwisach takich jak MySpace, facebook czy nasza-klasa.

Nowe patenty Google mają na celu zwiększyć efektywność reklamy w serwisach społecznościowych. Zależy na tym wszystkim uczestnikom rynku - serwisy społecznościowe starają się utrzymywać z reklam, jednak ponoszą ogromne koszty działalności a z 50 mld USD wydawanych na reklamę online w USA mają zaledwie 1,8 mld.

Na czym polegają nowe sposoby szpiegowania naszych poczynań?

Related Entity Content Identification pozwoli na powiązanie z użytkownikiem informacji z jego listy kontaktów oraz grup w których uczestniczy. Jeśli np. masz w kontaktach 2 osoby należące do grupy poświęconej żeglarstwu, a sam jesteś w grupie "prezenty na Mikołajki", Google będzie mogło zaserwować Ci reklamę mariny w gminie Mikołajki.

Open Profile Content Identification to technologia która przefiltruje pod kątem reklamodawców informacje Twoich profili w serwisach społecznościowych. Jeśli napiszesz w profilu na MySpace, że lubisz piosenkę disco-polo "Różowe majteczki", to dostaniesz reklamę sklepu z bielizną.

Custodian Based Content Identification robi to samo z elementami które linkujesz do swojego profilu. Na przykład jeśli masz odnośnik do swojej strony firmowej, dostaniesz reklamy jej produktów.

Jak widać na powyższych przykładach te elementy nie muszą wcale poprawić skuteczności reklam. Prawdopodobnie nie chcesz zawinąć do Mikołajek, kupić bielizny ani niczego co robi Twoja firma. Jednak jeśli Google połączy to z innymi metodami dobierania reklam do naszych zachowań i kontekstu w jakim je oglądamy, nowe narzędzia mogą być efektywne.

Motywy działania Google i reklamodawców pracujących nad podobnymi technologiami są oczywiste. Mniej oczywiste jest to co jeszcze z naszego cyfrowego cienia można wykorzystać przeciwko nam. Czy szpiegowanie naszych znajomych w celu pokazania nam "lepiej dobranej" informacji marketingowej nie jest przerażające? Czy będziemy w stanie ochronić się przed wścibskimi robotami Google, oraz co chyba ważniejsze - przed doskonale dobranymi reklamami?

Wygląda na to, że granica odporności użytkowników na ingerencje w ich prywatność jest już blisko. Czy wprowadzenie nowych technologii Google spotka się z oporem takim jak behawioralne targetowanie za pomocą technologi Facebook Beacon? Jeśli tak, to już trzymam kciuki za EFF - Googlu, odczep się od moich znajomych!